Adını Vermek İstemeyen Köy


Orada bir köy var uzakta… Terk edilmiş gibi görünse de, ama hala nefes alan,
içi kıpır kıpır kabına sığmayan… Korkunç olaylar karşında, yaşamaktan ve konuşmaktan korktuğu aynı zamanda… Bir yandan da dış gözden bakanların imrendiği… Niye mi? Çok büyük bir dayanışma içinde yaşıyor, yaşatılıyor…
Can sıkıcı durumlar üst üste geldiğinde kaçmak istediği, fakat ” büyüklerimizin
bize bıraktığı emanettir.” deyip, bırakamadıkları bir yerdir, orası…
Bir ismi var elbet, bu köyün. Her gün televizyon kanallarında tekrarlanıyor.
Ama görüntüsü geçtiği anda, akıllardan siliniyor. Akıllarda kaldığı gün, kaderi değişecek. Değişecek, ama nasıl? Ya temelli yerle bir olacak, ya da tüm insanlı gururla bahsedecek.
Gerçi son zamanlarda, T.V. programlarına çıkıp, tanıyanların sesinden bildikleri, ama tanımayanlara göre sadece sesten ibaret olan, seyirci gibi maalesef. Tanıyanlar anlattıklarını çok iyi biliyor, hak veriyor, ama tanımayanlar, arada sırada duyurulmaya çalışılan yardımları, bir kaç dakika duyuyor, duygulanıyor. Sonra da “Evet böyle şeyler de oluyor.” deyip, devam ediyorlar.
Bu köyün adı mı, boş verin gitsin, nasılsa sizde bu yazıyı okuduktan sonra unutacaksınız. Benim adım ise, onu da boş verin. Tıpkı her unutulmaması gerekenleri unuttuğunuz, ama baştan savılması gereken şeyleri senelerdir tepenize taç ettiğiniz gibi… Bu yazdıklarımı da unutun gitsin.
Bakiyim boş vermişsiniz bile…
2012'de yazdığım bir yazı. Ustanın sözüyle bağdaştığı için ikisini aynı anda paylaşmaya karar verdim.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kara Sevdalı Tanıyorum

Resim
Bir yol biliyorum, O yolun sonu  sevda nehri O nehrin ucu, aşıklar şehri O şehrin kuytusunda bir kara sevdalı O kara sevdalının içinde Atan bir kalp, sen ve ben diye diye… Bir gece biliyorum, Ucunda, sessizliğin sesi, Ucunda sensizliğin nefesi. Nefesin ucunda, bir kara sevdalı Kara sevdalının içinde, bir ruh, O ruh seni-beni arar, kendi benliğinde. Bir sen biliyorum Senin yanında kimsessizlik, Kimsesizliğin yanında çaresizlik, Çaresizliğin yanında, bir kara sevdalı Ve o kara sevdalının diğer yanında Bir yalnız kara sevdalı daha… SELİN SABCIOĞLU 
Devamı

Bir Yalnızlığım Var

Resim
Dünyadan büyük, güneşten sarı Çocuklar kadar neşeli, Kalp kadar sesli, Yıldız kadar eşsiz yalnızlığım var. Öyle bir yalnızlık ki, Otuz yıldır bırakmadı peşimi. Gölge gibi takip etti beni. Yalnız bırakmayan yalnızlığım var.  Ateşte kalmış çay gibi acı Bitmeyen bir sancı Alır benden umutlarımı Bitmeyi bilmez bir yalnızlığım var.  Selin SABCIOĞLU  
Devamı

Huzur Dediğin

Resim
Bilinmezlik içinden kopup geldim dünyaya. Bir parça huzur bulabilmek. Ama bir de ne göreyim? Benden önce huzur parsel parsel dağıtılmış. Kimi paketleyip satmış para uğruna. Kimi kendine saklamış sandık içerisinde. Sahi nedir huzur dediğin? Güzel kokan bir çiçek midir? Bir yarin kolları mıdır? Yoksa yalnızlığın ıssız bir sahili midir? Ya da nerededir? Rüzgarı kulağa üfleyen bir ağaçta mı? Yoksa kayan bir yıldızda mı? Ya da geldiğim yer de mi? Bilinmezlikte mi? Soru zinciri. Halka halka.. Uçsuz bucaksız.. Karışık mı karışık soru zinciri.  Sonra, "Kim bulmuş ki, ben bulayım" dedim. Sahi var mı bulabilen? "Ben buldum, çok huzurluyum" diyen var mı? İlla ki biri çıkıp, "Para varsa huzur var" diyecek. Bu doğru mu? Doğruysa ne kadar doğru? Ya da kim için doğru. İşte yine sorular. Benden de size bir soru o zaman. Para da huzur varsa, altıyı tutturanlar neden intihar ediyor? Huzurdan mı öldü onlar? Aa pardon bir soru soracaktım. İkincisi de torbadan çıktı. Yok hayır...
Devamı