AYAKLAN(MA)


Beş dakikamız bile olsa, mutlaka bir yerlerde otururuz.  Geç kalmayı göze alıp, bahaneler bile bulduğumuz olur. Kabuğumuza öyle bir çekiliriz ki, zar zor dışarı çıkarız. Çıktığımız zamanlarda, cafe, restaurant var mı, diye kapalı mekan arayışına gireriz.  Özellikle intente yaygınlaştıktan sonra,  oturmaktan yakınırken, bir de yalnızlaştık.  Halk tabiriyle “ASOSYAL” olduk.  Spor yapmak için bile, kapalı mekanlara kapanıyoruz.  Yaz mevsiminde piknik yapıyoruz, ama doğaya çöplük muamelesi yapıyor, bir çoğumuz.  Hem böyle davranıp, bir de şikayetleniyoruz, üstelik.  Biz şikayet ve bir o kadar da sakinlik içindeyken, dışarıda kıyametler kopuyordu.  Biz arkası yarın programı seyreder gibi seyrediyorduk.

Ta ki Gezi Parkı’na AVM yapılması kararı çıkana kadar…  Önce 4-5 kişi, sonra Türkiye ve tabi dünya ayaklandı. Şimdi ise, hem hiç bir şey olmamış gibi oturmamızı istiyorlar, hem de oturanlara sert müdahale de bulunuyorlar.  Zaman oturma zamanı değil, zaman ayaklanma zamanı. 12 yılın yorgunluğunu, pasını atma zamanı… Daha önceki yıllarda yaptıkları gibi,  başka konular ortaya atıp, asıl konuların üzerini örtmeye çalışıyorlar.  Ama artık onların %50’si hariç, yemezler.

Ormanlık arazileri seri şekilde imara açtılar. Toki’ye sattılar, onlarda Araplara… Atatürk Orman Çiftliği’ni ve Orman Müzesi’ni katlettiler.  Canlar, gözler, ormanlar kaybettik. Ama bir yandan da bir çok şey kazandık, Direnmeyi, birlikteliği, ve insanlığı kazandık. 

Onlar ayaklan(ma) dediler, biz ayaklandık. İzin bitti, oturmak bitti. 12 yıllık güzellik uykusundan uyandı, güzel ülkemiz.  Canı yandı, acı çekti, ama uyandı. Türkiyem artık parkta otur, piknikte otur, ama haksızlık karşısında OTURMA. BİR DE GEZİLERDE  ORMANLARA ARKANI DÖNME, ONLARIN ARKALARINDAKİLERİ GÖREMEZSİN…

SELİN SABCIOĞLU.

 23/08/2013 

 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kara Sevdalı Tanıyorum

Resim
Bir yol biliyorum, O yolun sonu  sevda nehri O nehrin ucu, aşıklar şehri O şehrin kuytusunda bir kara sevdalı O kara sevdalının içinde Atan bir kalp, sen ve ben diye diye… Bir gece biliyorum, Ucunda, sessizliğin sesi, Ucunda sensizliğin nefesi. Nefesin ucunda, bir kara sevdalı Kara sevdalının içinde, bir ruh, O ruh seni-beni arar, kendi benliğinde. Bir sen biliyorum Senin yanında kimsessizlik, Kimsesizliğin yanında çaresizlik, Çaresizliğin yanında, bir kara sevdalı Ve o kara sevdalının diğer yanında Bir yalnız kara sevdalı daha… SELİN SABCIOĞLU 
Devamı

Bir Yalnızlığım Var

Resim
Dünyadan büyük, güneşten sarı Çocuklar kadar neşeli, Kalp kadar sesli, Yıldız kadar eşsiz yalnızlığım var. Öyle bir yalnızlık ki, Otuz yıldır bırakmadı peşimi. Gölge gibi takip etti beni. Yalnız bırakmayan yalnızlığım var.  Ateşte kalmış çay gibi acı Bitmeyen bir sancı Alır benden umutlarımı Bitmeyi bilmez bir yalnızlığım var.  Selin SABCIOĞLU  
Devamı

Huzur Dediğin

Resim
Bilinmezlik içinden kopup geldim dünyaya. Bir parça huzur bulabilmek. Ama bir de ne göreyim? Benden önce huzur parsel parsel dağıtılmış. Kimi paketleyip satmış para uğruna. Kimi kendine saklamış sandık içerisinde. Sahi nedir huzur dediğin? Güzel kokan bir çiçek midir? Bir yarin kolları mıdır? Yoksa yalnızlığın ıssız bir sahili midir? Ya da nerededir? Rüzgarı kulağa üfleyen bir ağaçta mı? Yoksa kayan bir yıldızda mı? Ya da geldiğim yer de mi? Bilinmezlikte mi? Soru zinciri. Halka halka.. Uçsuz bucaksız.. Karışık mı karışık soru zinciri.  Sonra, "Kim bulmuş ki, ben bulayım" dedim. Sahi var mı bulabilen? "Ben buldum, çok huzurluyum" diyen var mı? İlla ki biri çıkıp, "Para varsa huzur var" diyecek. Bu doğru mu? Doğruysa ne kadar doğru? Ya da kim için doğru. İşte yine sorular. Benden de size bir soru o zaman. Para da huzur varsa, altıyı tutturanlar neden intihar ediyor? Huzurdan mı öldü onlar? Aa pardon bir soru soracaktım. İkincisi de torbadan çıktı. Yok hayır...
Devamı