SİİRİMSİHİKAYE

Orada bir köy var uzakta… Terk edilmiş gibi görünse de, ama hala nefes alan, içi kıpır kıpır kabına sığmayan… Korkunç olaylar karşında, yaşamaktan ve konuşmaktan korktuğu aynı zamanda… Bir yandan da dış gözden bakanların imrendiği… Niye mi? Çok büyük bir dayanışma içinde yaşıyor, yaşatılıyor… Can sıkıcı durumlar üst üste geldiğinde kaçmak istediği, fakat ” büyüklerimizin bize bıraktığı emanettir.” deyip, bırakamadıkları bir yerdir, orası… Bir ismi var elbet, bu köyün. Her gün televizyon kanallarında tekrarlanıyor. Ama görüntüsü geçtiği anda, akıllardan siliniyor. Akıllarda kaldığı gün, kaderi değişecek. Değişecek, ama nasıl? Ya temelli yerle bir olacak, ya da tüm insanlı gururla bahsedecek. Gerçi son zamanlarda, T.V. programlarına çıkıp, tanıyanların sesinden bildikleri, ama tanımayanlara göre sadece sesten ibaret olan, seyirci gibi maalesef. Tanıyanlar anlattıklarını çok iyi biliyor, hak veriyor, ama tanımayanlar, arada sırada duyurulmaya çalışılan yardımları, bir ka...

Merhaba arkadaşlar, Bir senedir yayında olan Hatıra Olarak Kaldı e-kitabım artık yeni adresinde. Sipariş verdiğinizde belirttiğiniz mail adresinize gelecek. Kitabın PDF dosyasını bilgisayarınıza veya telefonunuza indirip sorunsuz bir şekilde okuyabileceksiniz. Basımı olmadığı için hiç bir kitapçıda satışı bulunmuyor. Sadece belirttiğim sitede satışı var. https://evticaret.sitemia.com/hatira-olarak-kaldi-selin-sabcioglu-e-kitap  

NE zaman efkarlansa, ruhum Başından dumanlar çıkıyor. Kalbindeki ümitler buharlaşıyor. Sönmüş lavlar gibi Kafası güzel, yalnızlığın Bir kçşede sızıp, kalıyor. Ne zaman efkarlansa, yüreğim, Gözündeki resimler bir birine karışıyor Atıyor kendini sokaklara Yürüyor, dertlerin omzuna çarpa, çarpa… Güneş gökyüzünü yakmaya başlayınca Ayılıyor, tüm duygular. Ah bir olsa gece Dünyaya arkalarını dönseler Acılı bir kadeh ellerinde Kaybolsalar, karanlığın içinde Öyle bir düşündüler ki, Efkarlandılar, bile kendi şişelerinde… SELİN SABCIOĞLU 

Canım avaz avaz bağırmak istercesine yanıyor, Bir günlük ömrü olan gelincik bile, bana acıyor. Aval aval bakıyorum etrafa Şuursuz konuşuyorum, ortalıkta. Deli gömleği giymiş, Ya da kökleri saplanmış Bir ağaç gibi, Haraketsiz öylece dikiliyorum. Neyi bekliyorum? Bir baltayla yere yıkılmayı mı? Bilmiyorum, ben ne yapıyorum? Sadece nefes aldığım bir ortamda. Anlamıyorum, ben ne yapıyorum? Sadece gözlerimi açıp, kapadığım bir dünyada? Ne zaman su çarparlar yüzüme? Vakit öldürüyorum, elimde bir akrep, bir yelkovanla. Ama ne olursa, olsun Yine de dönüyor, dünya. Bir sürü işi var, Bir sürü insanla… Selin SABCIOĞLU 

Yalnızlığın sesini açtım, sonuna kadar Hayatımdaki sessizliği bastırsın, diye. Yıldızların ışığını yaktım, tek düğmeyle, Kalbimdeki karanlığı arkada bıraksın diye. Şiir yazdım, durdum, dün gece Kalemim yorgun düşüp, benden bıksın diye Eski şarkıları dinledim, defterimle, Sadece onlar eşlik edebildi, beynimdeki sese. Gecenin sonunda hepsi evine çekildi Kalemim geceden de bitkindi. Bense sızıp kaldım, yatağın bir köşesinde Aslın güzel bir rüya gördüm, dün gece. Selin Sabcıoğlu 

Değişen tek şey sayılar, Gelişen tek şey ise, sadece yalnızlıklar Bir gün gelir, öyle bir “ah” çekersin ki, Tüm hayatın film karesinde takılı oynar. Gençken dünyanın etrafında döndüğünü sanırsın, Her şey gözünde toz pembe gözükür, Yaşlılık sana çok uzaktır, Bir göz açar, kaparsın, ki, Gençliğin sadece bir anı olarak kalmış Gözünde gözlük, saçını aklar sarmış Renkli fotoğraflar arasında, geçmiş siyah-beyazdır. En iyi tarafı, sen yaşlanırken, yeni neslin yaş almasıdır. Selin SABCIOĞLU 

Yalnızlığa  ney üfler gibiyim Durgun ve huzurluyum, benliğimde Bin umutla yaşayıp, bir ümide ersem bile Yine de yaşayıp gidiyorum, bu hayat gailesinde Ne zaman kalsam kendimle Ne zaman yansa içim dertlerle Başımı koyuyorum, yastığa Dalıp gidiyorum, sensiz rüyalara Sen benim, hayatla barışımdın, Sen benim, aşka verdiğim özgürlüğümdün. Ayrılığın kıvılcımıyla Kayıtlar alev aldı, yandı bir anda. Selin SABCIOĞLU  25/03/2012