SİİRİMSİHİKAYE

Siyahtır, korkunun rengi, Giyer, kuşanır, Çıkar, dışarı. Yaz kış fark etmez, onun için. Bir köşede bekler, En çaresiz olanı seçer, Sessizliktir, korkunun sesi Bir tek yalnız olan hisseder geldiğini. Aklının en kuytu köşesi onun yeridir. Doğru anı kollar, hissettiği anda Taaruza geçer. Ta ki biz, savaşı yenene kadar. Ama çekilirsek kabuğumuza, Gece gibi kaplar, hayatımızı. Başımızı kaldırmadığımız sürece Göremeyiz, karanlığın ardında ki, umut yıldızlarını. SELİN SABCIOĞLU 

Yıldızlarını sattı, gece Önce aşıklara, Sonra yalnızlara ve kalbi kırıklara Nasıl olsa sonsuz dedikleri gök fenerleri Tek tek kayıp, gidiyordu, ellerinden, Lacivert bir sis kapladı, yüreğini Çaresizlik dokundu, omzuna Yalnızlık sarmıştı, dört bir yanını Ay bile küsmüş, Bulutların ardına saklanmıştı. Rüzgar ıslığını çalmıyor, Deniz içine kapanmış, durgunlaşmıştı. Çareyi çekip gitmekte buldu Geri döndüğünde Yıldızlarını sattığı insanlar, Ellerinin arasından bıraktılar Gökyüzünü dipsiz karanlığına Artık gece, gündüz gibi parlıyordu, Sevenlerin manzarasında. SELİN SABCIOĞLU 

Aşkıma tutsak yaşadım Bu zamana kadar Anahtarını istemedim, senden Demir parmaklıkların. Gardiyandı, gözyaşlarım, Hayal denizi camıma vurdu, dalgalarını Bilemezdi, vurduğu dalgaların Sızdığını pencere kenarlarından. Yani hayaller bile bana zararlıydı. Kim bilir, belki bir gün af çıkar, Bu aşkta tutsak olmak yerine, Bileklerimden çözülür, sensizliğin kelepçesi Belki de hep burada kalır, Sonunda dayanamaz ruhum ve bedenimden firar eder. SELİN SABCIOĞLU 

ben her şiir yazdığımda kızım yanıma geliyor, ve diyor ki: “anne yine şiir babama mektup mu, yazıyorsun?” evet, diyorum. yine ona mektup yazıyorum. ben her mektup yazdığımda, senin yanına geliyor masal okuyor bir gece kendi aklından, bir gece kuşe kağıdından. ben her mektup yazdığımda, benim yanıma geliyor, sonra şiirler okuyor, bir gece kendi aklından, bir gece yaprakları yıllanmış bir kitapdan. ben her şiir yazdığımda masa başında kızım yanıma geliyor, “anne yine şiir babama mektup mu yazıyorsun?” diye sorduğunda, evet, diyorum yine ona mektup yazıyorum, ben her şiir yazdığımda, yanımıza gelsin bize bembeyaz suretiyle gülümsesin diye, durmaksızın yazıyorum. SELİN SABCIOĞLU 

“en güzeli çocukluktu sahip olduğum sıska bir vücuttu” dünya sadece bir oyundan ibaretti, bir tek koşup oynayınca yorulurdum. düşüp dizim kanayınca yanardı, canım. iki dakika sonra yine sokaklardaydım. bakıyorumda… o sahneden inmişim sedece seyircisi olmuşum sıska çocukluğum hayal perdesinde görüntü olarak kaldı, aklımda. “en güzeli çocukluktu sahip olduğum sıska bir vücuttu” bu söz, Emrah ALAÇAM’dan öğrendiğim Sagapo KAJMER’in bir şarkısından alıntıdır. 

Sen gitmek istedin, Bana susmak düştü. Konuşsam ne değişecekti ki, Sen çoktan kararını vermiştin, Veda iki dakika bile sürmedi, Bir yıl süresince, Sevinçler, hayaller ve kırıkları, Hepsi su gibi akıp, gitti.   En azından bir kere görebilseydim, Ya da bir kez sesini duyabilseydim Bunu da çok gördü, yüreğin. İki kelimeyle başlayıp, tek kelimeyle bitti.   Bana sadece susmak düştü, Aklımdan geçenleri söyleseydim ne değişecekti ki, Senin aklın çoktan kararını vermişti.   Sen giderken hayatımdan, Bana ise, sadece gözlerimi yummak düştü. Şimdi ayrılığın üzerinden bir yıl geçti, Unuttum, desem yalan olur. Belki senin gözlerinde, kalbinde birisi var, ama Ben hala aşka, korkularım yüzünden uzağında durmaktayım. SELİN SABCIOĞLU 

sana söylemek istediklerim var söyleyemezsem içimde kalacak başka biri olacak, kalbinde büyük bir ihtimalle. anlatmak istediklerim var, anlatamazsam bilemeyeceğim, hiç bir zaman belkide çıkıp gideceksin, diğerleri gibi hayatımdan. ya bakacağım, ardından ya da dökeceğim, kalbimden dilime akanları yine de büyük bir ihtimalle, olamam, kalbinin baş köşesinde her ne kadar istemeyerek de olsa, düşünüyorum da…  arkadaş olarak kalmamız daha iyi bu hayatta ikimiz içinde… Selin Sabcıoğlu 

Satır çizgilerine basit olarak görsek de, Aralarına kelimeler döküldükçe, Yük biner, üzerilerine. Sırlar saklarlar, kimi zaman, Kimi zaman da gözyaşlarıyla yıpranırlar, Sevinçler, hayaller, aşklar, ayrılıklar…  Ve daha nicesi… Önce ona anlatır, yalnız kalanlar, Şairler, ozanlar, yazarlar… Ve daha nice zanaatkâr, Müsvettelerini, eserlerinin son hallerini, Önce onlara aktarırlar. Önemli olaylar, yaşanan hatıralar, Hayatının bir köşesinde kalmış sırlar, Sadece onların arasında saklanırlar. Biz ölüp, gitsek bile, Onlar kalacak ardımızda Onlar yaşatacak, hatırlatacak Hayatta kalanlarımıza.  SELİN SABCIOĞLU 

Ben bütün dünyanın tanıdığı anayım. Eteğimde çiçekten böceğe, böcekten hayvana, hayvandan insana ve daha nice varlığa analık yapıyorum. "Doğanın cinsiyeti olmaz" demeyin, kadının doğurganlığından ilham alınarak bana Doğa Ana dediniz. Ama saygı göstermediniz. Benimle, yani büyükannenizle savaş halindesiniz. Derelerim, denizlerim, ormanlarım talan edildi. Benim iyileşemeyecek yaram var, o da beton. Siz betonu çok sevdiniz ve benden vazgeçip onu seçtiniz. En önemli şeyi unuttunuz, sizi hayata bağlayan nefesi sağlayan beton değil, benim. Ben Doğa Ana. İnsanoğlu kadın neslini sürekli ikinci plana atarken, betondan binalara hapsedip köle gibi davranırken, kadın üretkenliğinden doğan Doğa Ana adını taşıyan bendenize saygı gösterilmesini beklemek ne kadar anlamlı olur, bilemiyorum.  Ben size zaman zaman uyarılarda bulunuyorum. Güvendiğiniz betonların sağlam olmadığını defalarca kez gösterdim. Sevdiğiniz insanları kaybettiniz, "Doğanın intikamı" dediniz. Ben içinde ...